من ازیک چاه می پرسم

                  نشان مردی از مهتاب

نشان پهلوان مهر      

                 نشان همدم شبها              

و رازخلوت یک دل

                  ورمزعشق تا پایان

                                            من ازیک چاه می پرسم

                                                             نشان عقل وایمان را

                                           و دریای حقیقت را

                                                             الفبای عدالت را

                                           و معنای شهادت را                                                                                              

من ازیک چاه می پرسم

                 مکان یاس پرپر را                  

وازتنهایی خورشید

                زچشمانی پرازشبنم

طنینی سوز نخلستان

ودستانی که زخمی بود                                                     

                                        من ازیک چاه می پرسم

                                                        ز نجوایی که کس نشنید

                                        که شاید خلق را شکوه

                                                        خدا را شکر یک نان بود

                                       و شاید آب چاه از اشک

من ازیک چاه می پرسم،خدا در چاه هم پیداست

"علی حسینی طلب"

میلاد علی(ع) نهایت کمال بشریت و روز مرد رو به همه ی مردهایی که با زیباترین رنگها واژه ی مرد رو به صفحه ی روزگار سپردند، تبریک میگم.

 با شب خلوت به خانه می روم 

 گله ای كوچك ازسگها  برلاشه ی سیاه ِ خیابان می دوند

 خلوت ِشب آنها را دنبال می كند 

 و سكوت نجوای گامهاشان  را می شنود

 من او را به جای همه بر می گزینم 

 و او می داند كه من راست می گویم

 او همه را به جای من بر می گزیند 

  و من می دانم كه همه دروغ می گویند 

 چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن ، سنگدل 

 بر گزیننده ی دروغها 

 صدای گامهای سكوت را می شنوم

 خلوتها از با همی ِسگها به دروغ و درندگی بهترند 

 سكوت گریه كرد دیشب

 سكوت به خانه ام آمد 

 سكوت سرزنشم داد 

 و سكوت ساكت ماند

 و سرانجام  

               چشمانم را اشك پركرده است.

                                                       مهدی اخوان ثالث

ندانی که ایران نشست   منست    

جهان سر به سر  زیر  دست ِ منست

هنر   نزد  ایرانیان  است و  بـــس   

ندادند   شـیر    ژیان     را    بکــس

همه   یکدلانند   یـزدان   شناس     

بـه   نیکـی  ندارنـد  از  بـد   هـراس

دریغ است ایـران که ویـران شــود        

کنام     پلنگان   و  شیران    شــود

 چـو ایـران نباشد  تن  من مـبـاد     

در این بوم و بر زنده یک تن مباد

همـه روی  یکسر  بجـنگ  آوریــم    

جــهان بر   بـداندیـش   تنـگ آوریم

همه سربسر تن به کشتن دهیم   

بـه از آنکه  کشـور به دشمن دهـیم

چنین  گفت  موبد   که مرد   بنام    

بـه از زنـده  دشمـن بر او  شاد  کام

اگر  کُشــت  خواهــد  تو را روزگــار      

چــه  نیکــو تر  از  مـرگ  در کـــار زار

25 اردیبهشت روز بزرگداشت "فردوسی حکیم" گرامی باد!

خاکستری

گاهی یه شوخی میاد واسه نخندوندن

گاهی یه حرفِ جدی دلیل خنده میشه

گاهی یه دست دراز میشه برای هل دادن

گاهی با دستِ بسته هم میشه کمک کرد

گاهی فقر بزرگترین سرمایست

گاهی با همه ثروتت نمیتونی یه آرزو رو بخری

گاهی دوست داشتن یاد میده که برنجونی

گاهی نفرت تجربه ایه تا دوست داشته باشی

گاهی زندگی بی فروغ تر از مرگه

گاهی مردن اسمت رو زنده میکنه

گاهی یه فریاد به خودتم نمیرسه

گاهی سکوتت صدای دنیارو در میاره

گاهی سپیدی هم دامنش لکه دار میشه

گاهی سیاهی پاکه اما به چشم نمیاد

گاهی یه کتاب اولین گام ِ گمراهیته

گاهی یه احمق یه درس ِ بزرگ بهت میده

گاهی یه مشت به خاطر ِِ خشم گره نمیشه

گاهی یه لبخند تعبیر ِمهربونی نیست

گاهی یه کوه ختم میشه به سقوط

گاهی یه دره شروع ِ پروازه

و گاهی ...

زیبا

زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم

              تا رود آفتاب بشوید

                                    دلتنگی مرا

زیبا

هنوز عشق

                 در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را

                                               با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که تری بالایت

                                         در تندباد عشق نلرزد

زیبا آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را

                                      احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را

                                   یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

زیبا

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم

زیبا

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره ی عشق

بنشان مرا به منظره ی باران

بنشان مرا به منظره ی رویش

                              من سبز می شوم

زیبا ستاره های کلامت را

در لحظه های ساکت عاشق

                                   بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

                        بچرخانم

                                 بر حول این مدار

زیبا

 زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

                                           آغاز کن مرا

       (محمدرضا عبدلملکیان)

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد

                                                   دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم

 مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی

                                                 که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم 

 من رمیده دل آن به که در سماع نیایم

                                                 که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم 

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب

                                                 که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم 

 مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

                                                 که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم 

 به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت

                                                 سخن چه فایده گفتن چو پند می​ننیوشم

(سعدی شیرازی)

اول اردیبهشت، روز بزرگداشت سعدی شیرازی، گرامی باد!

من باور دارم ... که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم به معنى این نیست که آن‌ها همدیگر را دوست ندارند . و دعوا نکردن دو نفر با هم نیز به معنى این نیست که آن‌ها همدیگر را دوست دارند . 

   من باور دارم ... که هر چقدر دوستمان خوب و صمیمى باشد، هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد و ما باید بدین خاطر او را ببخشیم. 

 من باور دارم ... که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد حتى در دورترین فاصله‌ها. عشق واقعى نیز همین طور است. 

  من باور دارم ... که ما مى‌توانیم در یک لحظه کارى کنیم که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد. 

 من باور دارم ... که زمان زیادى طول مى‌کشد تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم. 

 من باور دارم ... که همیشه باید کسانى را که صمیمانه دوستشان دارم ، با کلمات و عبارات زیبا و دوستانه ترک گویم؛ زیرا ممکن است آخرین بارى باشد که آن‌ها را مى‌بینم. 

  من باور دارم ... که ما مسئول کارهایى هستیم که انجام مى‌دهیم، صرف نظر از این که چه احساسى داشته باشیم. 

  من باور دارم ... که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد. 

 من باور دارم ... که قهرمان کسى است که کارى را که باید انجام گیرد ، در زمانى که باید انجام گیرد، انجام مى‌دهد، صرف نظر از پیامدهاى آن. 

 من باور دارم ... که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند، به کمک ما مى‌آیند و ما را نجات مى‌دهند. 

 من باور دارم ... که گاهى هنگامى که عصبانى هستم، حق دارم که عصبانى باشم؛ امّا این به من این حق را نمى‌دهد که ظالم و بی رحم باشم. 

 من باور دارم ... که بلوغ بیشتر به انواع تجربیاتى که داشته‌ایم و آنچه از آن‌ها آموخته‌ایم بستگى دارد تا به این که چند بار جشن تولد گرفته‌ایم. 

  من باور دارم ... که همیشه کافى نیست که توسط دیگران بخشیده شویم، گاهى باید یاد بگیریم که خودمان هم خودمان را ببخشیم. 

  من باور دارم ... که صرف نظر از این که چقدر دلمان شکسته باشد ،دنیا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ایستاد. 

 من باور دارم ... که زمینه‌ها و شرایط خانوادگى و اجتماعى برآنچه که هستم تاثیرگذار بوده‌اند؛ امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد، هستم.